يهوديان عقيده داشتند كه هيچ نوع كاري نمي بايست در روز سبت يعني روز هفتم هفته صورت بگيرد و ايشان چيدن خوشه هاي گندم را نيز نوعي كار مي دانستند بنابراين آنها شاگردان عيسي را متهم كردند كه قانون سبت را نقض مي كنند بايد دانست روز سبت براي يهوديان روزي است كه خدا عالم را در شش روز آفريد و سپس روز هفتم آرامي گرفت بنابراين خدا روز هفتم هفته را مقدس خواند و آنرا مخصوص براي استراحت اعلام داشت اما عيسي به ايشان يادآوري مي كند كه خدا قانون سبت را براي كمك به انسان وضع كرده است نه براي اينكه بر بار او بيفزايد.

منظور خدا اين بود كه سبت يك روز استراحت و شادماني باشد و نه روز گرسنگي و رنج، مقررات فريسيان بسيار سختگيرانه بودند آنها سبت را تبديل به روز ظلم نموده بودند. مسيح بيان مي كند كه اقتدار نهايي در مورد سبت را پسر انسان يعني او در دست دارد او نشان مي دهد كسي است كه بزرگتر از هيكل مكان عبادت يهوديان مي باشد. زمانيكه آمد تمامي قواعد معبد و قربانيها را غير ضروري دانست او هيكل واقعي خدا مي باشد.

يهوديان مي پنداشتند كه حضور خدا در هيكل بود ليكن در واقع حضور خدا به طور تمام و كمال در عيسي مسيح بود اگر كاهناني كه در هيكل خدمت مي كردند مجاز بودند كه قانون سبت را نقض كنند شاگردان نيز كه مسيح را خدمت مي كردند يقيناً مجاز به نقض آن بودند زيرا كه مسيح بزرگتر از معبد بود.

عيسي بار ديگر كلام خدا را به فريسيان يادآور مي شود و مي فرمايد: رحمت مي خواهم نه قرباني يعني در نظر خدا نشان دادن رحمت در روز سبت مهم تر از رعايت تمامي رسوم و قربانيهاي شريعت مي باشد. اگر يهوديان اين كلمات خدا را بخاطر مي داشتند شاگردان عيسي را متهم به نقض قانون سبت نمي كردند.      

تفسير انجيل از كشيش توما شينو