برادران و خواهران عزيز!

در ليتورجي امروز پولوس رسول با سخنان خود توجه ما را به خود جلب مي كند؛ “پيوسته در خداوند شاد باشيد، دگرباره مي گويم شاد باشيد، خداوند نزديك است”(رساله به فيليپيان4: 4، 5).

كليسا همچون مادر ما را به سوي اين تولد مقدس همراهي مي نمايد و ما را براي درك ارزش و شادي واقعي مسيحي بودن، بر خلاف ارزش و شادي دنيوي ياري مي نمايد.

در اين يكشنبه بر طبق سنت بچه هاي شهر رم نزد پاپ مي آيند تا  مجسمه هاي عيسي كه براي عيد تهيه ديده اند را بركت دهد. و اكنون نيز شاهد حضوري بسياري از آنها همراه با والدينشان، مربيان و معلمانشان  در ميدان حضرت پطرس مقدس هستم.

“عزيزان، ضمن سلام بر شما، از اينكه امروز در اينجا حضور يافته ايد، سپاسگذارم.  براي من مايه خرسندي است از اينكه مي بينم سنت ساختن آخوري كه مسيح در آن متولد شد، كماكان در خانه هاي شما محفوظ است. اما تنها تكرار اين سنت كافي نمي باشد، هر چند هم كه داراي اهميت باشد. لازم است حقيقتي كه اين ايام گوياي آن  هستند، همانا محبت عيسي، فرونتي و تهيدستي را زندگي نمود ”.

همانگونه كه فرانسيس قديس با زندگي خود اين صحنه را براي تعمق و درك آن بيان نمود؛ و براي عملي نمودن هر چه بهتر پيغام پسر خدا كه براي نشان دادن محبت خود نسبت به ما برهنه گرديده همانند نوزاد متولد گرديد.

“بركت مجسمه هاي كوچك يادآور اين است كه آن آخور مدرسه زندگي است، مكاني كه مي توانيم اسرار شادي و حقيقي را ياد بگيريم؛ اين بدآن معني نيست كه از همه چيز برخوردار باشيم بلكه، رحمت خدا را در خود احساس نماييم و خود را فديه ديگران قرار داده همديگر را دوست بداريم”.

نگاهي به سنبل آخور بياندازيم: مريم و يوسف آيا به نظر خانواده اي خوش شانس نمي رسند ؟ با وجود مشكلات فراوان اولين فرزند خود را به دنيا آوردند اما با اين همه مملو از شادي هستند؛ زيرا همديگر را دوست دارند، همديگر را ياري مي نمايند و مهمتر اينكه يقين دارند كه زندگي آنها طبق خواست خدا است كه در جسم نوزاد حضور يافت.

اما شبانان چه دليلي براي خوشحالي داشتند؟ يقيناً آن نوزاد تازه متولد شده نمي توانست زندگي در فقر و تهيدستي آنان را تغيير دهد. اما ايمان در آنها موجب مي شد تا در نوزادي در قنداقه پيچيده و در آخور خوابانده شده، نشانه اي از به حقيقت پيوستن وعده خدا براي تمام بشريت باشد “آدميان مورد محبت او”(لوقا2: 12- 14).

چنين است عزيزان من، چيزي كه شامل اين شادماني مي گردد؛ اين است كه موجوديت فرد فرد و جامع ما مملو از اين راز بزرگ، راز محبت خدا مي گردد. براي شادماني نه تنها نياز مادي داريم بلكه محتاجيم به محبت و حقيقت و خدايي كه قلبهاي ما را گرمي ميبخشد و انتظار طولاني ما را جوابگو مي باشد. اين خدا در عيسي كه از مريم باكره متولد شد نمايان گرديد. به همين دليل مجسمه ي نوزادي كه در گهواره خود در آخور مي گذاريم، مركز همه چيز و قلب جهان است.

دعا كنيم تا اينكه هر انساني همانند مريم باكره، بتواند آن مركزيت زندگي خود را ،خدايي قرار دهد كه در نوزاد نزول كرد كه سرچشمه شادماني حقيقي است. آمين!