پیغام پاپ اعظم به مناسبت فرا رسیدن ایان سوبارا

2010 انسان که در انتظار است

برادران و خواهران عزیز امروز اولین یکشنبه سوبارا یا انتظار، کلیسا سال جدید طاخسا (لیتورجی) را آغاز می کند، راه جدید ایمان که بر آن قدم می گذارد، این رویداد از یک طرف خاطره میلاد عیسی مسیح است و از طرف دیگر، به تکامل رسیدن او را یادآور می شود.  معنی و راز سوبارا یا انتظار بر این دو اصل ایمان زنده است، با نگاه کردن به نزول اولیه او که از مریم باکره متولد گردید، و با بازگشت باشکوه او زمانی که برای داوری مردگان و زندگان خواهد آمد همانطور که در قانون ایمانمان آن را ابراز می نماییم.

می خواهم تعمقی کوتاه داشته باشم بر این واژه ی انتظار که صفتی است منحصراً انسانی چرا که در آن ایمانمان با جان و قلبمان یکسان می گردد .

انتظار کشیدن بُعدی است که تمام موجودیت شخصی، اجتماعی و خانوادگی ما از آن عبور می کند. انتظار در موقعتهای متعددی چه کوچک و ساده و یا در لحظات مهم زندگی و در ژرفای وجود ما به نحوی ما را دخیل آن می سازد،  حضور دارد. برای مثال به انتظار یک زوج برای تولد کودک یا خویشاوند و یا دوستی که از راه دور به دیدن ما می آید فکر نماییم؛ به یک جوان نگاه کنیم که چگونه با اضطراب منتظر نتیجه ی امتحان که داده است می ماند؛ در روابط عاطفی، انتظار دیدار مجدد معشوق، در جواب یک نامه، در دریافت بخشش و غیره.. بنابراین می توان گفت انسان زنده است زیرا در انتظار است تا زمانی که امید در قلب او روشن و زنده است. انسان بر حسب انتظار شناخته می شود. می توان وجود معنوی و روحانی مان را بر حسب چیزی که در انتظار آن هستیم یا بر آن امید بسته ایم اندازه گیری کرد.

بنابراین هر یک از ما که در این دوره از زمان که برای میلاد مسیح آماده می شویم ، می تواند این سؤال را از خود بنماید ! من در انتظار چه چیزی هستم؟ قلب من در این زمان برای چه چیزی در تپش است؟ همین سؤال را می توان در سطح خانوادگی، اجتماعی و کشوری مطرح نمود. همه ی ما در انتظار چه چیزی هستیم؟ چه چیزی آرزوهای ما را به هم پیوند می دهد و مرتبط می کند؟. در زمان گذشته میلاد مسیح، بنی اسرائیل بی صبرانه در انتظار مسیح، کسی که منتخب خدا  و وارث پادشاهی داود بود، بودند چرا که آنان را از یوغ بردگی معنوی، سیاسی نجات داده و پادشاهی جدید را بنیان گذاری می نمود. اما هیچکس تصور نمی کرد که مسیح از یک دختر فروتنی همچون مریم، نامزد قانونی یوسف بدنیا آید. حتی مریم نیز با وجود اینکه امید ظهور نجات دهنده در درون او زنده و شعله ور بود، فکرش را هم نمیکرد که به عنوان مارد لایق و شایسته او باشد. ولی این خدا بود که ایشان را از بدو آفرینش برای این امر خطیر تعیین نموده و برگزیده.

یک ارتباط نهفته ای در انتظاری که خدا دارد با انتظاری که مریم دارد، وجود دارد؛ مخلوقی که «پر از نعمت است» کاملاً پاک و شفاف است تا نقشه محبت بی نهایت خدا در او عملی گردد.

بیایید از ایشان، بانوی انتظار فرا گیریم تا چگونه لحظات زندگیمان را با روانی پاک و تازه زندگی نماییم و در درون خود بی صبرانه انتظار بکشیم چرا که تنها خدا می تواند این اضطراب ما را آرامی بخشد.