پیام پاپ اعظم عالیجناب بندیکت شانزدهم

به مناسبت فرا رسیدن ایام روزه  2011

گذر روزه پنجاهه تکامل خود را در سه روز مقدس قبل از رستاخیز می یابد مخصوصاً در شب باشکوه رستاخیز شبی که عهد خود را در قانون ایمان و تعمید با خدا تجدید می نماییم. و با ایمان اعلام می نماییم که مسیح خداوند زندگیمان است.

شراکت در مرگ و رستاخیز مسیح توسط راز تعمید، ما را بر آن می دارد تا هر روزه قلبمان را از بار سنگین تمایلات دنیوی تهی نماییم، از یک رابطه خودخواهانه با امیال زمینی آزاد گردیم، تمایلات و امیالی که مانعی هستند بر سر راه اتحادمان با خدا و باعث اختلال روابط با دیگران می گردند. توسط اعمالمان در ایام روزه، از جمله صدقه و دعا، تلاش برای توبه و اعتراف به گناه، باعث ایجاد تناسب و توازن در رابطه نزدیک با محبت مسیح می گردد. روزه، می تواند اهداف بسیاری را در بر بگیرد و مقاومت در برابر وسوسه و تحمل دوری و فقدان بعضی از چیزها برای یک مسیحی معنی خاص مذهبی به خود می گیرد. این اعمال نباید به ظاهر انجام گردد؛ بلکه باید یاد بگیریم و دقت نماییم که چگونه واژه ی «من» را کنار گذاشته و توجه خود را به اشخاصی که در زندگی روزمره ما را احاطه می نمایند، متوجه نماییم. و تصویر خدا را در تک تک آنها ببینیم. هدف روزه برای یک فرد مسیحی نباید خود خواهانه و شخصی باشد بلکه هدف اصلی باید خدا و رفع نیازهای انسانی باشد. اینگونه این گفته به حقیقت می پیوندد «باشد که محبت به خدا محبت به همسایه نیز باشد.( مرقس 12: 31 )

در راهی که می پیماییم وسوسه های فراوانی از جمله نیاز به ثروت در مقابل ما قرار می گیرند، حرص و طمع به ثروت می تواند اولویت خدا در زندگیمان را به خطر افکند. طمع ثروت می تواند مسبب بساری از مشکلات از جمله، خشونت و در نتیجه خیانت و مرگ را به بار آورد؛ به همین دلیل کلیسا، به الاخص در ایام روزه، ما را به اهداء صدقه وقناعت تشویق می نماید. پرستش مال و ثروت انسان ها را از هم دور کرده رسوائی، بدبختی و اغفال را به بار می آورد زیرا خیلی از اهداف را در انسان می پروراند اما انسان هیچوقت نمی تواند به آن اهداف برسد زیرا تنها در اتحا با خدا است که می توان به حقیقت پی برد و دست یافت زیرا اوست که تنها منبع زندگی است. اهدای صدقه گویای محبت خدا و توجه به دیگران است تا اینکه به پدر مهربانمان نزدیک شده و بخشش و برکات او را دریافت نماییم.

درباره ی دعا نیز باید گفت، کلیسا در تمامی طول این ایام کلام خدا و تفسیر و آموزش آن را به ما اهدا می نماید. تا اینکه با گوش فرا دادن با دقت و تعمق روحانی بتوانیم در زندگی روزمره آن را بکار گیریم و بدینوسیله روشی با ارزش را برای خواندن دعا فرا می گیریم زیرا، گوش فرا دادن به کلام خدا در قلبهای ما نفوذ می کند قدم هایمان را در راه ایمانی که از همان بدو تولد در راز تعمید بدست آورده ایم، استوار می گرداند. دعا این اجازه را به ما می دهد تا شناخت تازه ای از زمان کسب نماییم. زمانی که، ازل و ابد را برای ما معین نمی نماید بلکه ما را به سوی آینده ای نامعلوم سوق می دهد. ولی بوسیله ی دعا  زمان را برای خدا و شناخت او به کار می گیریم همانطور که مرقس کاتب انجیل مقدس می فرماید « کلمات او هرگز زوال نخواهند پذیرفت.»(مرقس 13: 31 ) و وارد این حریم شخصی خدا « که هیچ کس آن شادی را از شما نخواهد گرفت»( یوحنا 16: 22 ) می گردیم دربهای امیدی که عاری از فریب است را برای ورود به حیات ابدی بر ما می گشاید.

ایام روزه که در آن برای تعمق راز صلیب مقدس فرا خوانده شده ایم اینست «با او در مرگش همانند گردم (رساله به فیلیپیان 3: 10)»، تا تغیری عمیق در زندگیمان ایجاد شود.

« با برقراری رابطه ی شخصی و نزدیک به نجات دهنده ی ما بوسیله ی روزه ، صدقه و دعا، پیام را خاتمه می دهم؛  در راه ما به سوی عید مقدس قیام، راز مقدس تعمید را بار دیگر بر ما مکشوف می گردد. بیاید تا در این ایام روزه تلاش نماییم تا بخشش بی کران خدا را که به ما ارزانی می دارد، دریابیم تا اینکه همه ی اعمال ما را منور نموده راهنمایی نماید.

 

واتیکان

23 فوریه 2011