image

Image

Image

Image

image

 

پیام پاپ اعظم فرانسیس اول

به مناسبت ایام پنچاه روزه 2014

 

 

برادران و خواهران گرامی


به مناسبت فرا رسیدن ایام پنجاه روزه، تعمقی چند را خدمت شما عزیزان ارائه می نمایم تا شما را در راه شخصی و گروهی همراهی نمایند. با اشاره به گفته پولوس رسول در رساله به قرنتیان سخن خود را آغاز می نمایم. « شما مي دانيد عيسي مسيح، خداوند ما چقدر بخشنده بود. گرچه دولتمند بود، به خاطر شما خود را فقير ساخت تا شما از راه فقر او دولتمند شوید.» ( 2 قرنتیان 8: 9 ) رسول به ساکنین قرنتس سخن می راند تا آنها را تشویق نماید تا در سخاوتمندی به ایماندارن نیازمند اورشلیم کمک بنمایند. این سخن رسول به ما، مسیحیان امروز چه می گوید؟ دعوت به تهیدستی امروز چه چیزی به ما می آموزد؟ به یک زندگی فقیرانه بر مفهوم کتاب مقدس؟


بخشش مسیح


قبل از هر چیز روش خدا را به ما می فهماند. خدا خود را با توسل به قدرت و ثروت جهان بر ما آشکار نمی نماید، بلکه در ضعف و تهیدستی «  گرچه دولتمند بود، به خاطر شما خود را فقير ساخت » مسیح فرزند ابدی خدا که در قدرت و عظمت و جلال با پدر برابر است، خود را فقیر ساخت؛ میان ما نزول نمود، و به هر یک از ما خود را نزدیک ساخت، خود را تهی نمود تا در همه چیز شبیه ما گردد. ( فیلیپیان 2: 7 و عبرانیان 4: 15 ). تجسّد خدا رازی بسیار عظیم است . اما دلیل همه اینها محبت الهی است، محبتی که بخشش، سخاوتمندی است و آرزوی همسایه و از فدیه نمودن خود برای مخلوق مورد علاقه خود نیز مضایقه نمی نماید. محبت برابری را به وجود می آورد،  دیوار فاصله ها را فرو میریزد. این همان است که خدا با ما نمود. عیسی در حقیقت با دستان انسانی کار نمود، با خرد انسانی تفکر نمود، با اراده انسانی عمل نمود، و با قلب انسانی عشق ورزید. در تولد از مریم باکره، او خود را حقیقتاً شبیه ما نمود، در همه چیز جز در گناه برابر نمود ( نامه قانونی واتیکان دوم   Gaudium et spes – امید و شادی شماره 22 ).
هدف عیسی از فقیر نمودن خود به معنی لغوی کلمه نیست بلکه، همانطور که پولوس رسول می فرماید: « تا شما از راه فقر او دولتمند شوید ». منظور بازی با کلمات یا صرفاً یک اصطلاح نیست، بلکه خلاصه ای است از روش عملی خدا، منطق محبت، تجسّد و راز صلیب است. خدا رستگاری را بر ما از آسمان نازل ننمود همانند کسی که از مازاد مصرف خود به دیگران در ظاهر به دیگری ببخشد. این محبت مسیح نیست. زمانی که عیسی به رود اردن رفته توسط یحیی تعمید دهنده، تعمید را دریافت مینماید، به خاطر آمرزش گناهان خود آن را انجام نمیدهد، بلکه تا در میان مردمی که نیازمند بخشش هستند قرار گیرد، در میان ما گناهکاران تا بار سنگین گناهان ما را بر دوش گیرد. حرف رسول مبنی بر این که توسط ثروت مسیح رهایی یافتیم ما را متحیّر میکند؛ بلکه در فقر او. یا اینکه پولوس رسول بدرستی بر معنای واقعی و نفوذ ناپذیر مسیح واقف است ( افسسیان 3: 8 ) « وارث تمامی موجودات » ( عبرانیان 1: 2).
پس این فقری که عیسی ما را توسط آن رهایی بخشیده ثروتمند می گرداند،  همان روش محبت نمودن اوست، او خود را همچون سامری نیکو، که به آن شخص برهنه و زخمی رها شده کنار راه نزدیک گشت ( لوقا 10: 25 و ادامه )، در اختیار ما نهاد. آنچه که به ما آزادی نجات و رستگاری، و خوشبختی میبخشد، محبت و همدردی اوست، رئوفت و تقسیم نمودن اوست. فقر مسیح که توسط آن ثروتمند میگردیم، تجسّد ، و تحمل بار نیازمندیهای و گناهان ما بر دوش خود، و رساندن بخشش و الطاف بی کران خداست. فقر مسیح بزرگترین ثروت اوست؛ ثروت عیسی در اعتماد بی حد و اندازه ی او به پدر است، در اعتماد به او در هر لحظه با بجای آوردن خواست و جلال او. ثروتمندی او همانند فرزندی است که احساس مینماید مورد محبت کامل والدین خود قرار دارد و شکی در عدم اعتماد و پشتیبانی محبت آنان ندارد. فرزند یگانه بودن تنها ثروت اوست، رابطه ی او با پدر و حق حاکمیت او به عنوان مسیح مظلوم است. هنگامی که مسیح ما را دعوت میکند تا یو غ او را بر خود بگیریم، ما را دعوت مینماید تا بدینوسیله از مظلومیت والای او بهره مند گردیم. و با او در روح برادری سهیم باشیم و به واسطه او فرزندان خدا خوانده شویم و در برادری یگانه ی او شریک گردیم. ( رومیان 8: 29) .
تنها فقری که میتوان داشت این است که همانند فرزندان خدا و برادران مسیح زندگی نماییم.


شهادت ما


میتوان فکر کرد که این راه تهیدستی همان زندگی مسیح است، در حالی که ما، که بعد از او آمده ایم، میتوانیم جهان را با تنها خرد انسانی رهایی بخشیم؟. اینطور نیست، در هر زمان و مکان، خدا به نجات بشریت انسانها و جهان بواسطه مظلومیت مسیح ادامه میدهد که همانا مظلوم در رازها نیز هست، در کلام و در کلیسا که اجتماعی از مردمان مظلوم است. ثروت خدا به وسیله ثروت انسانی ما وارد نمیشود بلکه از راه مظلومیت ، شخصی اجتماعی که توسط روح القدس تقویت میشود، وارد میگردد.
به مرجعیت قرار دادن استاد ما، ما مسیحیان فرا خوانده شده ایم تا به ضعف برادران خود توجه نماییم، آن را لمس کرده بر دوش گرفته و برای تقلیل و رفع آن با همت بسیار تلاش نماییم. فقر با بدبختی هم تراز نیست، بدبختی زندگی در فقر بدور از اعتماد، همدردی و نا امیدی است. میتوان بدبختی را سه قسمت نمود: نیاز مالی، معنوی و روحانی. نیاز مالی همان است که امروزه به عنوان  فقر شناخته شده است و بیشتر شامل انسانهایی میشود که در زندگی در خور یک انسان ، بسر نمیبرند، از کمبود نیازهای اولیه زندگی منجمله غذا، آب، بهداشت، کار و رشد اجتماعی فرهنگی، رنج میبرند. در مقابل این نیاز کلیسا خدمت خود را عطا مینماید، و در راه همدردی و در آغوش کشیدن نیازمندان و مرحم نهادن بر زخمهایی که چهره انسان را دگرگون مینمایند، قدم بر میدارد. میتوانیم در مستمندان و طبقات مظلوم، چهره مسیح را ببینیم. با محبت نمودن به مستمندان و خدمت به آنها در اصل به مسیح محبت کرده او را خدمت مینماییم. این همت و تلاش، ما را به آن میدارد تا کاری کنیم که در جهان تجاوز به حقوق مسلم انسانی ، تبعیض و سوءاستفاده کردن که ریشه ی آنها در فقر و بدبختی است، ریشه کن گردند. زمانی که قدرت، تجمل و پول مانند بت گردند، مانع تقسیم عادلانه ی ثروت میگردند. از این رو، لازم است تا وجدان ها برای اجرای عدالت، هم نوعی،  متانت و تقسیم با دیگران، تبدیل گردند.
فقر معنوی نیز به همان مقدار نگران کننده است، در آن برده امیال و گناه میگردیم. خانواده های بسیاری هستند که یکی از اعضاء آن، در بیشتر موارد، جوانان، گرفتار الکل، مواد مخدر، قمار و اعتیاد جنسی، شده اند. بسیاری معنای واقعی زندگی را از دست داده اند و عاری از هرگونه برنامه ریزی برای آینده ، در نا امیدی بسر میبرند. بسیاری دیگر بر حسب شرایط اجتماع، جذب این جریانات گردیده اند که علت آن کمبود کار است که هویت  آنها را سلب میکند و توانایی تأمین نیاز خانواده را از آنها میگیرد، دلیل دیگر، نا برابری در حقوق تربیت و سلامت است. این شکل از فقر و بدبختی که دلیل ویرانی در اقتصاد نیز است، به نحوی به فقر روحانی نیز منجر میشود که بیشتر زمانی که از خدا دور میشویم و محبت او را رد مینمایم، ما را احاطه می نماید. اگر ادعا نماییم که نیازی به خدا نداریم، خدایی که در مسیح دست خود را بر ما دراز مینماید، در این فکر هستیم که برای ما این امر رضایت بخش است در نتیجه بسوی شکست و بدبختی گام می نهیم.
این خدای واحد است که تنها نجات دهنده و رهایی بخشنده است.

انجیل پادزهر حقیقی برای فقر روحانی است. بوسیله آن یک مسیحی دعوت شده است مژده رهایی بخش آن را به هر محیط برساند، اینکه بخشش برای خطای انجام شده وجود دارد، اینکه خدا بزرگتر از گناه ما است و ما را همیشه دوست دارد و برای مشارکت با او در خلقت و زندگی ابدی خلق گردیده ایم. خداوند ما را دعوت مینماید تا مبشّران پیغام رستگاری و امید باشیم. شادی تبشیر مژده نیکو، تجربه ی زیبایی است، اینکه ثروتی که بر عهده ی ما قرار گرفته شده است را با دیگران قسمت نماییم، قلبهای شکسته را التیام ببخشیم و امید را به برادران و خواهر انی که در تاریکی گم گشته اند ، به وجود آوریم. به این معنی است که باید از مسیح پیروی نماییم و او را الگوی خود قرار دهیم، زیرا او بود که به سوی مسکینان و گناهکاران  همچون شبان در جستجوی گوسفند گمشده رفت، که با تمام محبت خود این کار را انجام داد. با اتحاد در او میتوانیم با شهامت جاده های جدید برای بشارت انجیل و توسعه انسانی، هموار نماییم.
برادران و خواهران عزیز، در این ایام روزه، کلیسا بتواند خود را برای شهادت مژده انجیل مقدس برای آنانی که در فقر مالی، معنوی و روحانی، در اختیار قرار دهد، مژده ای که در بشارت محبت خدای مهربان و بخشنده خلاصه میگردد، که در مسیح همه را در آغوش خود میپذیرد. به حدی که در مسیح متشکل گردیم، مسیح که در فقر آمد تا ما را با فقر خود غنی سازد. ایام روزه زمان مناسبی است برای از خود دور کردن، و برای ما سازنده است از خود سوال نماییم از چه چیزهایی میتوانیم بگذریم تا با فقر خود بتوانیم دیگران را غنی نماییم.


فراموش ننماییم که فقر واقعی نباید لطمه بزند، گذشتن از بسیاری از خواسته ها بدون عمل صالح و توبه و ندامت ارزش نخواهد داشت. این صدقه را که هزینه ندارد و لطمه ای وارد نمیکند را به روح القدس میسپارم چرا که بوسیله اوست که: « گویی فقیر اما بسیاری را دولتمند میسازیم، گویی بی چیز، اما، صاحب همه چیز هستیم» (2 قرنتیان 6: 10 )؛ و تا اینکه این تصمیمات ما را پشتیبانی نماید، در ما این توجه و قبول مسؤلیت را در قبال فقر انسانی قدرت بخشد، تا بتوانیم بخشنده باشیم و بخشند گی را به دیگران برسانیم.
با این امید، این اطمینان را به شما می دهم تا برای تحقق بخشیدن به این امر، برای هر ایماندار و هر جماعت کلیسایی که بخواهد در این راه در ایام روزه قدم بردارد، از صمیم قلب دعا نمایم و از شما می خواهم تا برای مرا نیز در دعاهایتان یاد نمایید. باشد که برکات خداوند و حمایت مریم مقدس پشتیبان همه شما باشند.

واتیکان 26 دسامبر 2013
پاپ اعظم فرانسیس اوّل