روزی پدر یک خانواده مرفه و پولدار پسرش را به سفری خارج از شهر برد با این هدف که به او نشان دهد مرم فقیر چگونه زندگی میکنند

آنها چند روزی را در کنار مردمی زندگی کردند که به نظرشان فقیر بودند.

وقتی ار سفر برگشتند ؛ پدر از پسرش پرسید: پسرم سفر چگونه بود؟

پسر گفت: خیلی عالی بود بابا.

پدر پرسید: دیدی مردم فقیر به چه شکلی زندگی میکنند؟

پسر جواب داد: بلی.

پدر گفت: پس به من بگو که از این سفر چی یاد گرفتی؟

پسر اینگونه جواب داد: من دیدم که ما یک سگ داریم ، ولی آنها 4 تا؛

ما یک استخر داریم که تا وسط حیاط میرسد ، ولی آنها یک رودخانه دارند که بی انتهاست ؛

ما برای حیاط خانه فانوس خریدیم و گذاشتیم در حیاط ، ولی آنهاستاره ها را در شب دارند ؛

حیاط ما تا زمین جلویی خانه میرسد ، ولی آنها تمام افق را دارند ؛

ما یک زمین داریم تا در آن زندگی کنیم ، ولی آنها آنقدر زمین دارند که خارج از محدوده دید ماست ؛

ما خدمتکار داریم که به ما خدمت میکنند ، ولی آنها به دیگران خدمت میکنند ؛

ما غذای خودمان را میخریم ، ولی آنها خوراکشان را میکارند و درست میکنند ؛

ما دور خانه دیوار داریم تا از ما محافظت کنند ، ولی آنها دوستانشان را دارند تا از آنها محافظت کنند ؛

زبان پدر از شنیدن حرفهای پسرش بند آمده بود ، سپس پسر گفت:

پدر ممنونم از اینکه به من نشان دادی که ما چقدر فقیریم...............

 

آیا تفاوت طرز دید ( پرسپکتیو) یا همان طرز دیدن مسائل توسط مردم یک امر فوق العاده نیست؟ اینکه شما را به تعجب می اندازد که اتفاقات را چگونه بررسی کنیم؟ هرکسی به یک شکل خاص به موضوعات اطرافش نگاه میکند و این خیلی فوق العاده است چون طرز دید افراد متفاوت است .

اگر ما بابت هر چیزی که در زندگی داریم شکرگزار باشیم به جای اینکه حسرت نداشته هایمان را بخوریم ؛ یا اینکه قدر هر چیزی را که داریم بدانیم مخصوصا دوستانمان را ، من فکر میکنم در آن موقع خوشحالترین و خوشبخت ترین مردم روی زمین خواهیم بود........ به نظر شما این طور نیست؟

 

زندگی خیلی کوتاه است و دوستان بسیار کم هستند

 ترجمه :    ادیت عیشویی